محسن زمانی در میان ما بیست و سه بهار بود. وجودش مهربانی بود و برای بچه هایی که گرفتار زنجیر زمان و مکان بودند، هر کاری از دستش بر می آمد انجام می داد. او برای مردم اسیر چشم اندازی داشت: آینده ای روشن تر از امروز.
او ما را در 11 فوریه 2011 ترک کرد و به دنبال ندایی بود که در گوشش شنید تا به سوی پروردگارش بازگردد. اما روح پاک او برای حمایت و دفاع از کودکان محروم سرزمینمان باقی است.

ارواح لطیف رفتند، اما مهربانی آنها پایدار است،
رایحه شیرین از خودگذشتگی آنها هنوز به مشام می رسد.
اگرچه محسن ممکن است سفر کرده باشد، اما لطف او پابرجاست،
چراغ های خدا، درخشان و زنده.

مولانا